Je kent het wel: 's ochtends eerst je readiness score checken voordat je uit bed komt. Macro's wegen op de keukenweegschaal. Een notificatie die zegt dat je HRV lager is dan gisteren, dus eigenlijk had je gisteravond niet meer dat glas wijn moeten drinken. Steeds meer vrouwen zijn dit zat en leggen hun Oura ring, Whoop band of trackingapp letterlijk in een lade. Niet omdat ze minder om hun gezondheid geven, maar juist omdat al dat meten hen verder van hun lijf af bracht in plaats van dichterbij.
Het Global Wellness Institute noemt dit in zijn trendrapport voor 2026 de "over-optimization backlash": een tegenbeweging tegen een decennium waarin elke stap, elke calorie en elke nacht slaap een cijfer moest krijgen. En die tegenbeweging is niet alleen een gevoel. Ze is zichtbaar in opzegcijfers, in Reddit-threads vol frustratie en in een industrie die zelf begint toe te geven dat ze misschien te ver is gegaan.
Je ring, je app en je spreadsheet wisten alles behalve hoe je je voelde
Het probleem met overtracken is niet de data zelf. Het probleem is wat die data met je hoofd doet. Wellnesscoaches zien steeds vaker klanten die elke macro, elke slaapscore en elke HRV-waarde loggen en daar juist opgebrande van raken in plaats van in balans. Je lichaam voelt zich prima, maar je app zegt dat je herstelscore 62 is, en dus voel je je alsof je faalt nog voordat de dag is begonnen.
Dat is precies waar het misgaat. Een getal vervangt je eigen gevoel in plaats van het aan te vullen. Je leert niet meer luisteren naar vermoeidheid, honger of spanning, je leert luisteren naar een algoritme dat die signalen voor je interpreteert, vaak zonder de context die jij wel hebt. Had je een zware werkdag, sliep je slecht door de hitte, of ben je gewoon ongesteld geworden? Een VO2 max-waarde of een stressscore zegt daar niets over.
De wellnessindustrie trekt zelf de handrem
Opvallend is dat de twijfel niet alleen bij gebruikers vandaan komt, maar ook bij de bedrijven die de trackers verkopen. Whoop vraagt een abonnement van minimaal zo'n 149 dollar per jaar en zonder dat abonnement is de band vrijwel nutteloos, meldt Engadget in een artikel over hoe en waarom mensen hun lidmaatschap opzeggen. Dat stuk beschrijft screenless alternatieven zoals de Amazfit Helio Strap als goedkoper vluchtroute voor wie klaar is met de maandelijkse rekening voor eigen lichaamsdata.
Oura koerst juist de andere kant op. Het bedrijf verschuift van lifestyle-gadget naar medisch hulpmiddel, en de CEO zegt in een interview met Semafor dat de ring in de toekomst informatie moet leveren die in klinische settings gebruikt wordt. Semafor noemt dat Oura daarom actief toenadering zoekt tot Amerikaanse toezichthouders. Met andere woorden: de ring die ooit als speeltje voor biohackers begon, wil nu serieuze medische autoriteit. Voor de gemiddelde gebruiker betekent dat vooral dat het apparaat zwaarder gaat wegen in haar hoofd, niet lichter.
Wat er gebeurt als je stopt met tellen
Vrouwen die hun tracker aan de kant leggen, melden iets opvallends: ze gaan niet per se minder bewegen of slechter eten. Ze gaan anders bewegen. In plaats van een training af te raffelen omdat de app zegt dat je vandaag "in zone 3" moet trainen, kiezen ze voor wat hun lichaam die dag aankan. Dat sluit toevallig aan bij een andere trend die al langer speelt: zone 2-training werkt juist zo goed omdat je er niet voor hoeft te knokken, en dat besef begint nu breder door te dringen dan alleen die ene trainingsvorm.
Ook rondom de cyclus zie je die verschuiving. Waar cycle syncing een paar jaar terug nog vooral draaide om precies uitgestippelde trainingsschema's per cyclusfase, draait het nu steeds meer om een losser principe: merk je dat je minder energie hebt in je luteale fase, dan train je lichter. Geen app die daar een exact percentage aan plakt, gewoon aandacht voor wat je voelt.
Niet alles overboord, wel de verplichting eraf
Dit is geen pleidooi om elke wearable in de prullenbak te gooien. Een slaaptracker kan nuttig zijn als je structureel slecht slaapt en wilt weten waarom. Een hartslagmeter helpt als je serieus aan duursport doet. Het punt is de verplichting die erbij kwam: het gevoel dat je elke dag een perfect scorende versie van jezelf moet zijn, anders tel je niet mee.
Therapeuten die met somatische technieken werken zien die verschuiving ook terug bij cliënten. In plaats van een cijfer na te jagen, leren mensen weer voelen waar spanning in hun lijf zit. Dat raakt dicht aan wat somatische oefeningen al langer proberen te doen: niet denken over je lichaam, maar voelen wat er speelt, zonder dat daar meteen een getal aan hangt.
De meest radicale stap die sommige vrouwen zetten is simpelweg een week zonder tracker leven. Niet omdat de technologie slecht is, maar om te testen of ze zonder die bevestiging nog weten hoe moe, hongerig of energiek ze zijn. Verrassend veel komen erachter dat ze dat prima zelf kunnen, ze waren het alleen verleerd.
Dit is wat je morgen anders doet
Je hoeft je ring niet meteen in een la te gooien. Begin kleiner: kijk één ochtend niet meteen op je telefoon of klokje voordat je jezelf afvraagt hoe je je voelt. Laat je eigen antwoord leidend zijn, en check de data daarna pas ter controle, niet als eerste oordeel. Dat is het hele verschil tussen een tool die je helpt en een tool die over je beslist.
De over-optimization backlash gaat niet over minder gezond leven. Hij gaat over het terugpakken van een vaardigheid die we aan onze apparaten hebben uitbesteed: weten hoe je eigen lichaam aanvoelt, zonder dat daar eerst een algoritme toestemming voor moet geven.